De boekhandel van Teheran

Auteur: Marjan Kamli
Isbn: 9789026350573
Uitgever: Ambo|Anthos
Aantal pagina’s: 365
Oorspronkelijke titel: The Stationary Shop

Een boek dat over een boekhandel gaat, kán ik gewoon niet laten liggen! En helemaal niet als het zich afspeelt in die mooie, exotische wereld van het Midden-Oosten, met al zijn bedwelmende geuren en kleuren. Ik heb al veel verhalen gelezen die zich afspelen in Iran en iedere keer opnieuw word ik meegezogen in de mooie zinnen en levendige beschrijvingen van auteurs als Khaled Hosseini, Kader Abdolah, Pierre Jarawan, Susan Abulhawa en anderen.
Ook Marjan Kamali stelt niet teleur. Zij werd geboren in Turkije en haar ouders zijn afkomstig uit Iran. Ze weet dus waar ze het over heeft als ze de de sfeer en de couleur locale in Teheran beschrijft. Net als zijzelf, verhuist haar hoofdpersoon naar Amerika, waar zij in eerste instantie maar moeilijk aan de platte cultuur kan wennen, gewend als zij is aan de hoffelijkheden en beleefdheden in haar cultuur en de overvloedig gekleurde en gekruide gerechten die daar bereid worden.

De jongen die de wereld wil veranderen
In het kleine schrijfwarenwinkeltje van meneer Fahkri, waar zij elke dag na schooltijd te vinden is, ontmoet Roya Khanom Bahman Aslan. ‘De jongen die de wereld wil veranderen’, noemt meneer Fahkri hem.
‘Onze lotsbestemming staat bij de geboorte op ons voorhoofd geschreven’, zegt Roya’s moeder altijd. ‘Je kunt het niet zien of lezen, maar het staat er toch echt in onzichtbare inkt, en het leven volgt dat pad, wat er ook gebeurt.’ En vanaf hun eerste ontmoeting weet Roya dat Bahman haar lotsbestemming is. Het is liefde op het eerste gezicht en al snel maken de twee trouwplannen, die echter voortdurend worden gedwarsboomd door Bahman’s moeder.
Op de dag dat ze hun huwelijk willen regelen bij het Bureau voor Huwelijken en Echtscheidingen verschijnt Bahman echter niet op het plein waar ze afgesproken hebben. Roya zoekt hem overal, maar hij is nergens te vinden. Tot overmaat van ramp komt ze in een verschrikkelijke coup terecht. Haar leven stort in en ze heeft het gevoel dat ze nooit meer gelukkig zal worden. Wekenlang zoekt ze naar Bahman, maar tevergeefs. De rest van haar leven zal ze zich blijven afvragen waarom Bahman niet kwam opdagen en waarom hij haar in de steek gelaten heeft.

Lotsbestemming
Samen met haar zus vertrekt Roya naar Amerika om daar te gaan studeren. Daar ontmoet ze Walter Archer en ze valt voor zijn onverstoorbare rust en betrouwbaarheid. Bahman vergeten kan ze niet, maar misschien is dit leven in Amerika met Walter haar nieuwe lotsbestemming. Ze trouwen en gaan in Boston wonen. Opnieuw krijgt Roya te maken met een groot verlies en ze is er zeker van dat er nooit een einde zal komen aan haar verdriet.
Totdat ze op een dag een schrijfwarenwinkel binnenloopt en in één klap weer terug is in het schrijfwarenwinkeltje van meneer Fahkri. Daar doet ze een verrassende ontdekking en na veertig jaar kan ze eindelijk haar geliefde Bahman weer in haar armen houden. De jongen die de wereld wilde veranderen, maar daarin werd gedwarsboomd door de omstandigheden, heeft uiteindelijk wel degelijk de wereld veranderd.

Brieven
De vertelling wordt afgewisseld met brieven van Bahman aan Roya, die zij echter nooit te lezen krijgt, en met het verhaal van meneer Fahkri. Op die manier wordt voor de lezer langzaam duidelijk wat een tragedie zich heeft afgespeeld in het leven van Bahman en meneer Fahkri en wat dat voor gevolgen heeft gehad voor Roya.

Een hartverwarmend en ontroerend verhaal, gekruid met de kleuren, geuren en smaken van het Midden-Oosten. Over liefde, lotsbestemming, verdriet en troost, doorweven met perzische poëzie. Mooi en gevoelvol geschreven.

Kijk naar de liefde
Hoe zij verknoopt raakt
met degene die verliefd wordt


Kijk naar de geest
Hoe zij versmelt met de aarde
En haar nieuw leven geeft.

Wie omkijkt


Auteur: Jeanine Cummins
Oorspronkelijke titel: American Dirt
ISBN:
9789023959489
Uitgever:
Mozaiek
Verschijnt:
februari 2020

Een migrant kan alles verdragen, er is maar één ding wat telt: overleven. Ook als anderen sterven tijdens de reis naar vrijheid ga je door. Zonder om te kijken.
Maar zelfs als je dreigt je menselijkheid te verliezen, blijkt er toch, diep verborgen, een reservoir te bestaan waar rouw en verdriet zich schuil houden. En als die tevoorschijn komen, begraaf je ze ergens, diep in de woestijn. En je laat jezelf achter om de grens over te steken en vrij te zijn.
Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat je bent gevolgd: 19 dagen lang, 1626 mijlen ver.

Wat doet het met je als je van het ene op het andere moment alles kwijtraakt, je thuis, je familie en alles wat vertrouwd en zeker is, en je met je moeder op de vlucht moet om aan je belagers te ontkomen? De achtjarige Luca heeft alleen nog maar zijn vaders pet en die wil hij nooit meer afzetten, omdat die naar zijn vader ruikt. Samen met zijn moeder Lydia is hij de enige overlevende van het bloedbad dat een drugskartel aanricht op een familiefeestje. Hun enige hoop is om naar el norte, het noorden te komen, weg uit Mexico, de grens over naar los Estados Unidos, de Verenigde Staten, in de hoop daar een nieuw leven te beginnen. En de enige manier om daar te komen is bovenop een goederentrein, een levensgevaarlijk monster, dat al vele levens geëist heeft en daarom La Bestia genoemd wordt.

Ze ontmoeten twee bloedmooie zusjes die ook op de vlucht zijn en met wie ze verder trekken. Samen vormen ze een nieuwe, kleine familie, verbonden door hun onuitsprekelijke trauma’s.

Trauma
Luca’s trauma; de strijd tussen willen vergeten en willen herinneren is hartverscheurend.
Hij heeft dingen gezien, gehoord en gedaan, die geen kind van die leeftijd mee zou moeten maken. Feilloos voelt hij aan wanneer er gevaar dreigt en al even feilloos doorziet hij de pogingen van zijn moeder om hem af te leiden in gevaarlijke situaties. Toch gedraagt hij zich tijdens de reis buitengewoon heldhaftig, waardoor hij zijn moeder en zijn reisgenotes meerdere malen uit de problemen redt.
Maar Luca weet dat zodra hij in veiligheid is, de monsters tevoorschijn zullen komen, vergezeld van een horde nieuwe monsters, die zich tijdens de reis bij hen gevoegd hebben.

Kun je ooit vrij zijn?

Dit boek brengt in beeld wat migranten, overal ter wereld, meemaken als ze alles moeten achterlaten wat ze hebben en moeten vluchten. Omdat hun leven op het spel staat. Nergens ben je veilig, je kunt niemand vertrouwen en mensen maken misbruik van je. Dit zijn mensen zoals wij. Getekend door gruwelijke trauma’s, vluchtend voor hun leven. Ze hebben niets anders dan de spullen die ze bij zich dragen en soms worden die hen zelfs nog afgenomen. Zijn wij bereid hen op te nemen, hun wonden te verzorgen en ze een tweede kans te geven?
Een indringend en hartverscheurend boek!

(Met dank aan de uitgever voor het vooruitleesexemplaar)

De Kaart Van Zout En Sterren

Auteur: Jennifer Zeynab Joukhadar

Uitgever: Ambo Anthos

Aantal pagina’s: 408

Isbn: 9789026346170

Korte samenvatting: Het verhaal van de Syrische Nour, die met haar moeder en zussen moet vluchten voor de oorlog in Syrië. De reis die Nour maakt komt overeen met de reis van Rawiya, de hoofdpersoon in de verhalen die haar vader haar altijd vertelde.

Zo op het oog lijkt dit verhaal een Perzisch sprookje: met fluweelzachte woorden en beschrijvingen tekent Jennifer Zeynab Joukhadar de verhalen van Rawiya en Nour. Maar achter dit sprookje verbergt zich de gruwelijke werkelijkheid die Syrische vluchtelingen meemaken op de vlucht voor de oorlog en het geweld in hun zo geliefde vaderland. Allesdoordringend is de pijn die Nour ervaart als haar vader sterft, terwijl het gezin nog in Amerika woont en later, als het huis in Homs, waar ze met haar moeder en zussen is gaan wonen om bij hun familie te zijn, wordt gebombardeerd. Haar zus Hoeda raakt levensgevaarlijk gewond en het gezin moet een lange en gevaarlijke reis afleggen om in veiligheid te komen. De gebeurtenissen onderweg veranderen hun levens en hun persoonlijkheid voorgoed. Net zoals Rawiya moet Nour veel moeilijkheden doorstaan om weer herenigd te worden met haar moeder. De littekens die ze daarbij oplopen zullen voor altijd zichtbaar blijven:

“Het leven vergiet bloed en laat zijn sieraden achter in onze huid.”

Tijdens haar vlucht leert Nour een belangrijke les: niemand kan je land of je naam uit je hart weg nemen.

‘Thuis is hier.’ Ik teken een kring in de lucht die ons allemaal omvat (…) Dan wijs ik naar mijn hart en naar mijn eigen tong. ‘Thuis is dit’, zeg ik. ‘Dat kan niemand ons afpakken.’

Op meerdere manieren doet dit boek aan een sprookje uit Duizend-en-één-nacht denken: De manier waarop het landschap beschreven wordt en het poëtische taalgebruik bijvoorbeeld. Elk hoofdstuk in het boek begint met een gedicht in de vorm van het land en de plaats waar het over gaat. Uit literatuur die ik eerder heb gelezen van schrijvers met een Perzische achtergrond weet ik dat gedichten daarin een belangrijke plaats innemen. Verder zijn er de beschrijvingen over lange reizen, woestijnvolken, prachtig gekleurde kleden en juwelen. De vogel Roc en de reuzenslangen zijn figuren die ook voorkomen in het verhaal over Sinbad de Zeeman. Toch gaat onder dit alles een vreselijke werkelijkheid schuil. Samen met Rawiya kun je je afvragen wat er te leren valt van dit alles, van de gebrokenheid, de chaos:

‘We hebben de gewonde, schitterende wereld gezien, haar bergen, haar rivieren, haar woestijnen. Valt er iets van te begrijpen?’ (…) ‘Moet er lering uit worden getrokken?’ vroeg Al-Idrisi. ‘Misschien gaat het verhaal telkens verder. De tijd gaat op en neer als een eeuwig ademende long. De weg komt en gaat, en het leed ook. Maar de generaties van mensen, sommige aardig en andere wreed, zullen blijven bestaan onder de sterren.’

Sterren, het zout van de zee en het zout van tranen, spelen een belangrijke rol in dit verhaal. Ze vertellen van eeuwen van leed en verdriet, maar ook van hoop. Meer nog dan De bijenhouder van Aleppo, spreekt dit verhaal tot de verbeelding en raakt het je rechtstreeks in het hart!

De Boekbinder

Auteur: Bridget Collins

Uitgever: The House of Books – 2019

Aantal pagina’s: 464

Oorspronkelijke titel: The Binding

Emmet Farmer krijgt op de jaarmarkt een boek in handen. Hij weet niet wat het is, maar het fascineert hem mateloos. Thuis gekomen begint hij erin te lezen en verliest zich helemaal in het verhaal. Maar opeens staat zijn vader voor zijn neus, die het hem meteen afpakt en ergens begraaft waar niemand het kan vinden. Blijkbaar zijn boeken gevaarlijk en verboden. Maar Emmet begrijpt niet waarom, niemand heeft hem dat ooit verteld, ook zijn ouders niet. Dan wordt hij ziek. Maandenlang zweeft hij rond in vreemde koortsdromen. Daarna wordt hij nooit meer de oude. Maar dan krijgen zijn ouders een brief: Emmet moet bij de boekbindster gaan wonen en werken. Dat is zijn enige kans om beter te worden, wordt hem verteld. Zijn vader brengt hem naar de afgelegen plek in het moeras waar ze woont en laat hem daar achter. Seredith, zo heet ze, laat hem hard werken, maar Emmet ontdekt al snel dat er vreemde dingen gebeuren in de afgesloten kamer achter de werkplaats. Op een dag bezoekt een mysterieuze jongeman het huis en Emmet wordt opnieuw ziek nadat hij met hem in contact is geweest. Als hij weer beter wordt vertelt Seredith hem dat hij een ‘binder’ is en dat zijn ziekte ‘binderskoorts’ heet. Het blijkt dat een binder de gave heeft om mensen hun herinneringen te ontnemen en daar een boek van te maken, dat vervolgens in een kluis bewaard wordt, zodat niemand er ooit bij kan.

‘Het gaat erom dat je datgene bij hen wegneemt respecteert.’ vertelt Seredith hem. ‘Dat je het boek waarin het wordt gebonden zo mooi mogelijk maakt, ook al krijgt niemand het ooit te zien.’

Maar wat heeft de mysterieuze jongen met Emmet te maken en wat is er met Emmet zelf gebeurd?

In dit fascinerende, mysterieuze verhaal krijgen boeken de waarde en de magie die ze verdienen. De schrijfstijl is boeiend en overtuigend, mede doordat de schrijfster voortdurend ‘de regel van drie’ toepast, door telkens drie van de vijf zintuigen te gebruiken. Voeg daarbij het gebruik van metaforen en elke scène is een genot om te lezen.

Buiten verdeelde het schijnsel van de maan de wereld in licht en donker, zilver en diepblauw. Het was een warme avond, zacht als room, geurend naar hooi en de stoffige droogte die hoort bij de zomer. Vanaf het veld klonk de roep van een uil.

Sprookjesachtig mooi!

Een echt, authentiek boek heeft onmiskenbaar de geur van waarheid, van het leven zelf.”

Ik zal regen geven

Auteur: Rae Meadows    Ik zal regen geven

Aantal pagina’s: 279

Uitgever: Mozaïek

Korte samenvatting: In de periode van 1934 – 1936 trekken zware stofstormen over het door droogte geteisterde zuiden van de Verenigde Staten. Vooral Oklahoma wordt zwaar getroffen. Tegen deze achtergrond speelt het verhaal zich af. De familie Bell woont op een boerderij op de prairie en heeft moeite om het hoofd boven water te houden. Boven het stof is in dit geval een betere uitdrukking. Vader Samuel droomt van een grote watervloed die het door droogte verwoeste land weg zal vagen zodat ze opnieuw kunnen beginnen. Zijn deze dromen van God? Samuel gelooft van wel en denkt dat hij van God een bijzondere opdracht krijgt. Zijn vrouw Annie worstelt juist met het geloof en verlangt naar een ander leven. Dochter Birdie draagt een groot geheim met zich mee en bedenkt daar zo haar eigen oplossingen voor. Het jongste kind, Fred heeft een zwakke gezondheid en door de stofstormen wordt dit alleen maar erger. Dan gebeurt er iets verschrikkelijks. Het verdriet drijft de familie uit elkaar, ze kunnen elkaar niet meer bereiken.

Hoe het verder gaat ontdek je als je dit fijnzinnige boek zelf ter hand neemt.

 

Wat ik ervan vond:

Ik vond het een prettig leesbaar verhaal, met mooie observaties en metaforen.

Het leven draaide vooral om herinneren en wachten, dacht Birdie. Je herinnerde je dat alles beter was geweest en wachtte tot alles weer beter werd. Er was geen nu, geen tijd waarop je zei: ‘Dit is het dan.’ Je had wel gedacht dat er zo’n tijd zou komen (…) maar uiteindelijk zat je weer op iets anders te wachten. Nu zette ze haar hakken in het zand van de verstrijkende dagen.

Om eerlijk te zijn houd ik niet zo van christelijke romans. Vaak ligt het er naar mijn smaak allemaal net iets te dik bovenop. Dit boek is een aangename uitzondering. Niet zo mierzoet en af en toe zelfs  een beetje bitter. De hoofdpersonen worstelen ieder met hun eigen vragen en problemen, maar er zijn geen kant en klare oplossingen. De auteur durft ruimte te laten voor rafels en randjes en schuwt controversiële daden en gedachten niet. Dat maakt het verhaal geloofwaardig.

Ze zou Samuel zijn geloof niet misgunnen. Misschien gaf God tekenen die alleen zichtbaar waren voor hen die de ogen hadden om ze op te merken. Daar hoorde zij niet bij, maar ze kon aanvaarden dat dat misschien wel voor haar man gold.

Juist die scherpe randjes schuren aan je eigen vragen en conflicten in leven, geloof en liefde. Toch spreekt de titel van hoop: misschien geen ‘happy ending’, maar wel heel voorzichtig ruimte voor een nieuw begin.

Jij, ik en de zee

Oorspronkelijke titel: The Girls from See Saw Lane  (2015)grils from see saw lane

Uitgever: In Nederland uitgegeven bij Kok, 2017

Auteur: Sandy Taylor

Aantal pagina’s: 368

 

 

Inhoud:

Als Mary Pickles op de leeftijd van acht en een half jaar Dottie Perks ontmoet, besluit ze dat ze voor altijd en eeuwig haar beste vriendin zal zijn, tot op de dag dat ze doodgaat. Maar ze gaat nog lang niet dood en misschien wordt ze wel honderd, vertelt ze haar dagboek. Vanaf die dag zijn Dottie en Mary onafscheidelijk. Mary Pickles bepaalt wat er gebeurt en wat ze gaan doen. Ze is klein, schattig, zelfverzekerd en zeer uitgesproken in haar ideeën. Dottie daarentegen is mollig, astmatisch en onzeker. Zij volgt Mary in alles. De meisjes wonen op See Saw Lane, in Brighton. Samen brengen eindeloze zomers aan het strand door, gaan naar de middelbare school en daarna gaan ze werken bij het warenhuis Woolworths. Dottie verlangt ernaar om te trouwen, in een sociale huurwoning te gaan wonen en kinderen te krijgen. Mary daarentegen heeft grootse plannen: zij bereidt zich voor om naar de kunstacademie in Parijs te gaan, want ze wil een reizende kunstenares worden en samen met Dottie de hele wereld zien. Van trouwen wil ze voorlopig niks weten en kinderen krijgen staat al helemaal niet op haar lijstje.

Mary is al sinds hun kindertijd stapelverliefd op Elton Briggs, een stoere gozer, die haar amper ziet staan en geen vaste verkering wil. Dottie wordt verliefd op Eltons vriend en trouwe schaduw Ralph Bennet. Ralph is altijd al verliefd geweest op Dottie. Ze krijgen verkering en op den duur trouwplannen. De relatie tussen Mary en Elton gaat met vallen en opstaan en Mary raakt voortdurend gekwetst doordat Elton steeds andere vriendinnetjes heeft en haar dan niet meer ziet staan. Toch blijft ze verliefd op hem:

 

Lief dagboek,

Ik haat Elton Briggs.

Oké dan, ik ben nog steeds verliefd op Elton Briggs, maar ik wou dat het niet zo was.

Hij houdt me de hele tijd aan het lijntje en ik laat het gewoon gebeuren.

Wat is er in vredesnaam mis met me?

Het zou fijn zijn als je mijn vraag zo snel mogelijk zou kunnen beantwoorden. Voel je niet verplicht hoor, dagboek, maar laat me ook niet te lang wachten.

Mary Pickles

Zeventien jaar en alles kotsbeu.

 

Dan gebeurt er iets verschrikkelijks, waardoor de hechte vriendschap tussen Dottie en Mary zwaar op de proef wordt gesteld…

 

Hilarisch

Het verhaal speelt zich af in een typisch Engels arbeidersmilieu en is met veel humor geschreven. Sommige dialogen en situaties zijn hilarisch, en vooral de dagboekfragmenten van Mary Pickles zijn een feest om te lezen. Maar het bevat ook veel rake inzichten en pijnlijke momenten. Dit alles is op een bijzondere manier vervlochten tot een ontroerend verhaal over vriendschap en vergeving.

 

Wat ik ervan vond

De titel en de omslag spraken mij bijzonder aan, al vind ik de originele titel beter bij het verhaal passen. Hoewel het verhaal zich afspeelt in een stad aan zee, speelt die in het verhaal geen rol van bijzondere betekenis. Desondanks heb ik genoten van dit heerlijke boek!

jij-ik-en-de-zee

 

De Zeven Zussen

Zeven-Zussen

Titel: De zeven zussen

 

Auteur: Lucinda Riley

 

Aantal pagina’s: 622

 

 

 

 

Korte samenvatting:  Zes geadopteerde zussen zijn door hun steenrijke adoptievader vernoemd naar het sterrenbeeld De Zeven Zussen. Een zevende zus is er echter nooit bij gekomen. Alle zussen zijn opgegroeid en uitgevlogen, behalve Maia, de oudste. Na een drama in de liefde heeft zij zichzelf opgesloten op hun eiland Atlantis in het meer van Genève, waar ze vertaalwerk doet. Als hun vader plotseling overlijdt blijven de zussen ontredderd achter.      Pa Salt (een anagram voor Atlas, aangevuld met de P van Pleione, de ‘moeder’ van de sterrenbeeldzusters) heeft echter voor ieder van hen een brief achtergelaten met aanwijzingen over hun afkomst. Maia is de eerste die besluit om haar afkomst te achterhalen. Haar reis voert naar Rio de Janeiro, waar ze de schrijver Floriano Quintelas ontmoet, van wie ze een boek heeft vertaald. Hij helpt haar bij haar zoektocht. Door middel van brieven die haar overgrootmoeder lang geleden aan haar bediende schreef, komt Maia achter haar familiegeschiedenis. Ze leert ook veel over zichzelf en haar eigen motieven en beweegredenen, daarbij geholpen door Floriano, die verliefd op haar is. Is zij in staat om zijn liefde te beantwoorden?

 

De schrijfster heeft een aantal historische namen en gebeurtenissen verwerkt in haar roman. Zo kom je bijvoorbeeld alles te weten over het ontstaan van het wereldberoemde Christusbeeld in Rio en over het Parijs in de jaren twintig van de vorige eeuw en de ontwikkeling van diverse kunststromingen in die tijd. Voor haar hoofdpersonen gebruikt ze diverse anagrammen uit de Griekse mythologie. Heel leuk om dat uit te puzzelen als je het eenmaal door hebt! Overgiet dit alles met een mierzoet sausje en je hebt de ingrediënten voor een fijne romanserie, waarvan dit het eerste deel is.

Hoewel mij persoonlijk iets té zoet, heb ik toch genoten van dit boek en ik ben heel benieuwd hoe het verder gaat met de andere zussen!

Update: inmiddels heb ik de verhalen van nog drie andere zussen gelezen. Het ene verhaal wat zoeter dan het andere, maar bovenal boeiend verteld, met veel informatie over historische personen en hun omgeving. Dat is vooral wat mij trekt aan deze serie en daarom blijf ik de zevens zussen volgen. Binnenkort begin ik aan het volgende deel, ik ben benieuwd!

Ginny Moon heeft gelijk

Titel: Ginny Moon heeft gelijk

Auteur: Benjamin Ludwig

Uitgegeven bij Harper Collins, 382 bladzijden.

Korte samenvatting: Ginny Moon is dertien jaar, autistisch, heeft een ontwikkelingsachterstand en woont in een pleeggezin. Toen ze bij haar biologische moeder werd weggehaald bleef haar babypop achter en Ginny maakt zich voortdurend zorgen over haar. Want haar moeder kan niet goed voor haar babypop zorgen. Daarom onderneemt GiGinny Moonnny telkens pogingen om terug te gaan naar haar biologische moeder, zodat ze weer voor haar babypop kan zorgen. Maar elke keer mislukt dat weer, want Ginny wordt voortdurend in de gaten gehouden. Haar pleegmoeder krijgt een baby, maar Ginny mag haar niet helpen om voor de baby te zorgen. Ze mag haar zelfs niet aanraken. Haar pleegvader doet enorm zijn best, maar hij kan de situatie bijna niet meer aan en krijgt een hartaanval. Gaat het Ginny lukken om samen met haar moeder en de babypop te ontsnappen naar Canada of moet ze naar Saint Genevieves’s, het tehuis voor meisje die niet veilig zijn?

 

 

 

 

Hartverscheurend

Dit is een hartverscheurend verhaal over een autistisch meisje met een traumatisch verleden. Zij begrijpt de wereld niet en de wereld begrijpt haar niet. Ondanks alle goede bedoelingen van jeugdzorg en pleeggezinnen, lukt het haar in eerste instantie niet om goed te functioneren. De schrijfstijl is sober, vanuit het oogpunt van een autist, wat af en toe hilarische passages oplevert. Het doet een beetje denken aan de Rosie-boeken van Graeme Simsion. Toch voel je de pijn, de machteloosheid en het onbegrip, van zowel Ginny, als de mensen om haar heen.

De schrijver heeft het boek gebaseerd op zijn eigen ervaringen met een geadopteerde autistische tiener. Dat maakt het des te schrijnender. Groot respect voor mensen als Patrice (hechtingstherapeut in het verhaal), die een klein beetje weten door te dringen in de leefwereld van deze jongeren, die zo anders zijn als wij, maar toch ook weer zo hetzelfde. Ze worstelen soms met grote problemen, maar zijn niet in staat om daar woorden aan te geven of op de juiste manier hulp te vragen. Dat maakt hun leven complex en onveilig. Dit boek geeft ons een klein inkijkje in het leven van één van hen.

Zeker lezen!

 

Bevroren dromen

Titel: Bevroren dromen sneeuwkristal

Auteur: Antony Doerr

Aantal pagina’s: 429

Oorspronkelijke titel: About Grace

 

 

 

 

Voordat Anthony Doerr zijn bestseller Als je het licht niet kunt zien schreef, verscheen er in 2004 al eerder een boek van hem: About Grace. Het werd in het Nederlands vertaald onder de titel Verlossing en uitgegeven door De Bezige Bij. Nu is het opnieuw uitgegeven bij The House of Books, onder de huidige titel: Bevroren dromen. Waarom is dit boek voor de tweede keer uitgegeven onder een andere titel? En welke titel past het best bij dit verhaal?

 

Obsessie

Het verhaal gaat over David Winkler, een hydroloog die geobsedeerd is door sneeuwkristallen. Hij woont in het plaatsje Anchorage, in Alaska. Op een dag wordt hij verliefd op Sandy Sheeler, de vrouw waar hij letterlijk van heeft gedroomd. Sandy is getrouwd en hun relatie ontwikkelt zich heel traag. Op een dag gaat ze weg bij haar man Herman en verhuist samen met David naar een plaatsje in Ohio, waar ze in de kelder aan een kunstwerk begint. Ze krijgen een dochtertje, Grace.

 

Dromen

David heeft voorspellende dromen: hij droomde dat hij Sandy ontmoette, maar hij heeft ook een keer een droom gehad over een man, die op straat verongelukte. Op een dag kwam die droom voor zijn ogen uit, een traumatische ervaring die hem altijd is bijgebleven. Dan droomt hij over zijn dochtertje Grace. Tijdens zijn poging om haar tijdens een overstroming te redden sterft ze. Hij krijgt last van nachtmerries en kan niet meer slapen. Telkens weer probeert hij haar in zijn dromen te redden en telkens weer gaat ze dood. Dan komt er echt een overstroming en hij weet dat zijn droom gaat uitkomen. Hij smeekt Sandy om uit hun huis te vertrekken, maar ze weigert. Wanhopig vlucht hij tenslotte van huis weg, in de hoop dat hij dan tenminste niet de dood van zijn dochtertje op zijn geweten heeft. Hij stapt op een boot en komt terecht in de Cariben, bij het eiland St. Vincent. Daar wordt hij opgenomen in het gezin van Felix en Soma, die gevlucht zijn uit Chili en daar een nieuw leven hebben opgebouwd. Hij bouwt een bijzondere band op met hun dochtertje Naaliyah, misschien doet ze hem aan zijn eigen dochter denken.

Telkens probeert hij contact op te nemen met Sandy, maar ze neemt nooit de telefoon op en op een dag krijgt hij alle brieven die hij haar schreef ongeopend retour, met de mededeling dat hij dood voor haar is.

Dan droomt hij dat Naaliyah verdrinkt als ze volwassen is, terwijl ze op een boot het anker uitgooit en verstrikt raakt in de ankerketting. In zijn droom slaapwandelt hij terwijl hij Naaliyah probeert te redden en wordt wakker met haar enkel in zijn handen. De rest van de familie wordt ook wakker en hij wordt het huis uit gezet, want ze denken dat hij haar iets wil aandoen.

Toch blijft hij bevriend met de familie, al ziet hij Naaliyah pas weer als ze al volwassen is. Ze doet vooronderzoek voor een studie die ze wil gaan doen en gaat elke dag in een bootje de zee op om koraalmonsters te verzamelen. David smeekt haar om ermee op te houden, maar ze weigert. Hij stalkt haar elke dag, maakt telkens haar boot onklaar, gooit het betonnen ankerblok in zee, tot de dag waarop hij weet dat zijn droom gaat uitkomen. Als zij uitvaart rent hij langs de kust met haar mee. Dan ziet hij voor zijn ogen zijn droom gebeuren. Hij rent het water in, zwemt naar de boot en weet haar op het nippertje te redden.

 

Zoektocht

Daarna gaat Naaliyah insecten bestuderen in Anchorage, Alaska.

David ontdekt dat hij door zijn dromen het leven van anderen blijkbaar kan beïnvloeden en vertrekt terug naar huis om op zoek te gaan naar zijn dochter Grace, die misschien nog leeft. Na een lange en uitputtende zoektocht eindigt hij halfdood in Alaska, waar Naaliyah hem vindt en meeneemt naar haar onderzoekplek in een verafgelegen en onbewoond gebied. Daar brengen ze de lange poolwinter door. Zij met haar insecten, David met zijn sneeuwkristallen.

 

Grace

Na de winter is David eindelijk zo ver dat hij contact op durft te nemen met de ex-man van Sandy, Herman Sheeler. Wonder boven wonder klikt het tussen hen en Herman vergeeft David dat hij er met Sandy vandoor is gegaan. Het blijkt dat Sandy inmiddels is overleden, maar Grace leeft nog, is getrouwd, gescheiden en heeft een zoontje van vijf: Christopher. Herman past regelmatig op hem als Grace aan het werk is. David zoekt Grace op, maar zij wil niks van hem weten. David heeft wel stiekem contact met Christopher, op de dagen dat Herman op hem past. Weer heeft hij een voorspellende droom, waarmee hij ditmaal het leven van Herman weet te redden. Grace wordt iets toeschietelijker en hij mag nu contact met Christopher hebben, maar echte genade ontvangt hij nooit van Grace.

 

Duister

Hoewel het hoopvol is dat David uiteindelijk in staat is om, dankzij zijn duistere dromen, de levens te redden van mensen die hem lief zijn, heeft het boek toch een duistere ondertoon: al die sneeuw, kou, donkerheid en gedachten aan de onontkoombaarheid van de dood maken mij, liefhebber van zon en warmte en neigend naar depressiviteit, op zijn zachtst gezegd niet blij. Het gedeelte dat zich in de Cariben afspeelde sprak mij wat dat betreft meer aan, hoewel ook daarin de somberheid en depressiviteit overal in doorsijpelt. Het volgende citaat doet het boek m.i. dan ook volledig recht:

Toen hij als postdoctoraal student ijskristallen bestudeerde, ontdekte hij uiteindelijk de onderliggende vorm (…), die met zo’n ijzige regelmaat werd herhaald dat hij een koude rilling niet kon onderdrukken. Onder al die pracht (…) ging iets onontkoombaars schuil: kristallen konden net zo min als mensen ontsnappen aan hun interne blauwdrukken. Alles gehoorzaamde aan een star patroon, de zekerheid van de dood.

 

Titels:

De titels: About Grace en Verlossing spreken over hoop en genade. Bevroren dromen daarentegen geeft juist aan dat niet altijd alles goed komt. Dat het leven hard en meedogenloos is en dat in het leven niets zeker is, behalve de dood.

Ondanks het feit dat de eerste twee titels de gebeurtenissen in het boek beter samenvatten, past de titel Bevroren dromen m.i. toch beter bij de toon van het verhaal: donker en somber. Desondanks kan Doerr wel prachtig schrijven, wat ook de reden is dat ik het boek toch niet heb weggelegd!

Ik vermoed dat het boek voor de tweede keer is uitgegeven als gevolg van het succes van Als je het licht niet kunt zien. Dit boek is de duistere tegenhanger ervan; er is, soms bijna letterlijk, in dit verhaal weinig licht te zien. Aan de andere kant: je moet het ook willen zien: in de duisternis ontvouwt zich het prachtige Noorderlicht en als je sneeuwvlokken onder de microscoop legt onthult het licht hun prachtige patronen. Ik zou bijna willen zeggen: Als je het licht niet kunt zien in je bevroren dromen, dan kun je verlossing vinden door ze tegen het Licht te houden en zo genade ervaren.